உண்மைக் கல்வி வேண்டும்!

image

“பையன் நைட் கிளாஸ் முடிச்சுட்டு 5 மணிக்கு தான் வந்தான். இதோ 7 மணிக்குத் திரும்ப ஸ்கூலுக்குப் போயிடுவான்” – 10ஆம் வகுப்புப் படிக்கும் குழந்தைகளின் நிலை இது. எப்படியோ தொடங்கிய கல்வி முறை இன்று எப்படியோ ஆகிவிட்டது கால மாற்றத்தில். “மாணவர்களை அங்கேயே வைத்துக்கொண்டு என்ன தான் செய்கிறீர்கள்?” என்றால் “கல்வி கற்றுக்கொடுக்கிறோம்” என்கிறார்கள். எது கல்வி? குருகுலத்தில் ஒழுக்க நெறிமுறைகள் கற்று வாழ்வில் பக்குவம் அடைய வழிவகுத்தது ஆரம்ப காலக் கல்வி. ‘தேர்வு’ என்ற ஒன்று எப்போது வந்ததோ அப்போதே அடிவாங்கத் தொடங்கியது எம் இந்திய இளைஞனின் கனவுகள். பழையவைகளைக் கிளற வேண்டாம். இன்றைய நிலையைப் பார்ப்போம். பெற்றோர்கள் உழைக்கிறார்கள். கடுமையாக உழைக்கிறார்கள். தம் பிள்ளைகள் நன்றாகப் படித்துப் பெரிய ஆளாக வர வேண்டுமென உழைக்கிறார்கள். ஆனால் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு உண்மையில் என்ன அறிவு கற்றுக் கொடுக்கப்படுகிறது என்று ஒரு பெற்றோருக்காவது தெரியுமா? தெரிந்தும் அதை ஆதரிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஒரு உண்மையைச் சொல்லவேண்டும் என்றால், சென்ற தலைமுறையை விட இந்தத் தலைமுறை மாணவர்களுக்குத் தான் பொது அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஆசை நிறைய இருக்கிறது. வெளி உலகைத் தெரிந்துகொண்டு தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளும் ஆசை இருக்கிறது. ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக அவர்களின் கனவுகளுக்கு முழுவதுமாக முட்டுக்கட்டை போடுகிறது இன்றைய கல்விமுறை. மயான அமைதியில் ஒரு தேர்வு அறை. பயமுறுத்துவது போல் ஒரு ஆசிரியர் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருப்பார். கேள்விகள் அடங்கிய பேப்பர் ஒன்று கையில் தரப்படும். மனதுக்குள் பக் பக் என்ற சத்தம் கேட்கும். 3 மணி நேரம் அவகாசம் தரப்படும். இதை எல்லாம் கேட்டவுடன் ஏதோ மனிதன் அவனின் இறுதி ஊர்வலத்தில் பயணிப்பதுபோல் தோன்றும் உங்களுக்கு. சரிதான். உணர்வுகளையும் சுய அறிவையும் கட்டிப்போட்ட அந்த 3 மணி நேரத்தில் தான் அவனுடைய வாழ்வு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. “அறிவு கிடைத்து என்ன பயன்? வாழ்க்கைல செட்டில் ஆனாப் போதும். அதுக்கு இந்தக் கல்விதான் கரெக்ட்” என்று நீங்கள் கூறுபவரானால் கடவுள் தான் உங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

எதற்குமே ஒரு அர்த்தம் வைத்து வாழும் நாடு இந்தியா. அதனால் தான் குழந்தைகளும் பெற்றோரும் கூட மேலைநாடுகள் போல் தள்ளி வாழாமல் ஒன்றோடு ஒன்றாக வாழ்கிறோம் இங்கு. குழந்தைகளை ஆளாக்க வேண்டும் என்ற கடமை உணர்வுக்குக் காரணமும் அதுவே. அப்படி இருக்கையில், ஒன்றுமே கற்றுக்கொடுக்காத படிப்பு முறையை மட்டும் எப்படி ஆதரிப்பது? பால் முகம் மாறாத குழந்தையை பள்ளிக்குப் பொதி மூட்டை சுமந்து நடக்க வைக்கும் நிலைமையை என்னவென்று சொல்வது? தொட்டவைக்கெல்லாம் போராட்டம் செய்யும் நாட்டில் இந்தக் கல்வி அடிமைத்தனத்தை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்க ஒரு ஆள் இல்லை. “நாம் தான் படித்து முடித்துவிட்டோமே மற்றவர்கள் எப்படிப் போனால் நமக்கென்ன?” என்ற எண்ணம் கூட அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். “தனக்கு வந்தால் தான் தெரியும் தலைவலியும் வயிற்று வலியும்” என்பார்கள். உள்ளுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் வெளியில் இருந்து அறிவுரை கூறிக்கொண்டிருக்கும் பெரியவர்களுக்கு இது தெரிய வாய்ப்பில்லை. தப்பித் தவறி ஏதோ ஒரு குழந்தை இக்கல்வி முறையில் உள்ள இன்னல்களைப் பெற்றோரிடமோ ஆசிரியரிடமோ பகிர்ந்துகொண்டால் அக்குழந்தைக்கு படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாதது போல் சித்தரிக்கப்பட்டு ஒதுக்கி வைக்கப்படுகின்றது. மன உளைச்சல் அதற்கு தினசரி உணவாய் வழங்கப்படுகிறது.

“கண்ணை மட்டும் விட்ருங்க. வேற எங்க வேணும்னாலும் அடிங்க. என் பிள்ளை மார்க் வாங்குனாப் போதும்” என்று சொல்லும் பல ‘பாசமிகு’ பெற்றோரைப் பார்த்திருக்கிறேன். குழந்தைகள் எப்படி நீங்கள் படும் கஷ்டங்களைப் புரிந்து கொள்வதில்லையோ அதைப்போல அவர்களின் இந்தச் சுமையையும் நீங்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை என்பதே உண்மை. அதிவேகமான வாழ்க்கை உங்களிடம் நிதானமாக யோசிக்கும் தன்மையைப் பறித்துவிட்டது. “நாங்களும் இதே கல்வியைத் தானே படித்துவிட்டு வந்திருக்கிறோம்?” என நீங்கள் வினவலாம். அன்றைக்கெல்லாம் நீங்கள் தேர்ச்சி பெற்றாலே அது உலக சாதனையாய்க் கருதப்பட்டது. பாடங்களின் இன்றைய கடினத்தன்மைக்கும் அன்றைய தன்மைக்கும் மலையளவு வித்தியாசங்கள் உள்ளன. மாணவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் மன அழுத்தங்களும் அப்படியே. கல்வி என்றால் கற்றுக்கொள்வது என்ற நிலை வரவேண்டும். ஒரு இந்தியனின் மூளை 5 அமெரிக்க மூளைகளுக்குச் சமம். ஆனால் அவை அனைத்தும் ஆட்டு மூளைகளாகவே நடத்தப்பட்டு குழம்பு வைத்து உண்ணப்படுகின்றன. நம் நாட்டில் யார் என்ன அநியாயம் செய்தாலும் ஏதோ ஒரு தீய நோக்கத்துடன் தான் செய்வார்கள். ஆனால் நல்லது செய்கிறோம் என நினைத்துக்கொண்டு இவர்கள் செய்யும் முதல் அநியாயம் இந்தக் கல்வி முறைதான். இது மிக விரைவில் மாற்றி அமைக்கப்பட வேண்டும். பல சிந்தனையாளர்கள் உருவாவதை இந்த மனப்பாட முறை தடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அறிவை விரிவு செய்ய பள்ளிக்கூடத்தையும் கல்லூரியையும் பயன்படுத்தும் செயல்முறைக் கல்வி உருவாக்கப்பட்டு அமலாக்கப்பட வேண்டும். இன்று என்ன நடக்கிறது என்பதை மாணவனும் ஆசிரியரும் பகிர்ந்துகொண்டு நாட்டுக்கு நலம் புரியும் நிலை வரவேண்டும். நம் நாட்டின் பல பள்ளிகளில் சரளமாக ஆங்கிலம் பேசக் கற்றுத்தரப்படுகிறது. ஆனால் ஆங்கிலம் என்பது அறிவல்ல என்று நான் சொல்லி உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டியதில்லை.

அரசும் ஆசிரியர்களும் பெற்றோரும் சிந்திக்க வேண்டிய நேரமிது. பல நேரங்களில் சிந்திப்பதோடு மட்டுமே நிறுத்திக் கொள்கிறோம். ஒரு விஷயத்தை இங்கு பகிர்ந்துகொண்டால் ‘செயல்படவும்’ தொடங்கி விடுவோம் என்பது என் எண்ணம்:

இந்தியாவில் கடந்த 3 ஆண்டுகளில் இந்தக் கல்வி முறையும் தேர்வு முடிவுகளும் ஏற்படுத்திய மன உளைச்சல்களால் தற்கொலை செய்துகொண்ட மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 16000க்கும் மேல்.. நாளை அது உங்கள் குழந்தையாகவும் இருக்கலாம்!

Tags:

Education , Children , Kids , Education System , Parents , Government , Exams , Mental Stress , Suicide , Knowledge

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s