Being a Girl in Social Media is NOT EASY!

Gone are the days when people used to talk and exchange their feelings directly to each other. Now that everything has become digital, the influence of social media is immense on human interaction. Whatever the form it takes, the craze for boys and girls on each other is unstoppable. They get adapted to every new technology quickly and show their love(?) in the best updated version possible.

Once after facebook became our breakfast, lunch and dinner, the link between unknowns has grown to a different level. Comparatively, to be honest, boys love to spend their time in talking to girls for a major part of their day without getting bored or tired whereas it is not the same case with girls (or we are yet to understand them fully). In the recent years, it is facebook that binds relationships together and as we all know, chatting with people who we like is unavoidable even if we don’t wish. An usual complaint from boys on girls is that they fail to respond to their messages either quickly or totally, be it in Facebook or WhatsApp. 

I myself had the same feel before I viewed the reality. One of my best friends (a girl) had to encounter a tough phase with a guy few months back. He tortured her, threatened her with the age old request, to love him back. She refused and that’s how the request became a threat. She sought my help to deal with it and was decoding all his facebook messages to me after which I would tell her​ how/what to respond. This was continuing for few hours after which she got exhausted and gave me her facebook password to read all his messages from the beginning myself and give her a solution. Since my duty was to get into her inbox for this purpose (otherwise its a criminal offense, mind it!), I just entered it.

Though I know a little about this being a boy, what I saw that day was really shocking. There were hundreds of unread messages in her inbox in which most of them said a “Hii” to her, some of them conveyed their admirations towards her beauty, some of them pleaded her for a single reply and few of them talked with vulgarity. That was the time when I actually realised a girl’s practical difficulties in handling social media. She would be called arrogant if she doesn’t reply. She would be called a slut if she replies everyone. So what’s the best way out for her? Yes, there would have definitely been some really decent and genuine guys out of those hundred. But how can she decide, from such large numbers, on who is good and who is bad? It was a moment of enlightenment, which may, as an example, help us to stop judging a girl with just her chats and replies and understand the fact that her real character and feelings are beyond all these.

Yes.. Being a Girl (in Social Media) is NOT EASY!


Why Vijay is Great? A Real Incident with a ‘Special’ Fan! 

August 5, 2014 was meant to be yet another normal day for this guy before he got that surprise appointment to meet Thalapathy Vijay, his dream superhero since childhood.

He is a differently abled guy from Coimbatore who has a lot of dreams about writing and filmmaking where one of his dreams was to meet Vijay since he holds a great emotional connection with him and considers him as a boost in all his ups and downs. Finally, his dream was about to be fulfilled at a Studio in Chennai where Vijay was shooting for ‘Kaththi’ with Director A.R.Murugadoss. The appointment was a private one, thanks to the efforts of his family friend who is also a close associate of Vijay. 

He had the excitement, fear, emotion and everything that are bound to happen to a hardcore Vijay Fan while meeting the Idol for the first time. When he entered the studio with 5 more members from his family, he saw people working on the sets for a song shoot which was happening from the morning. His hero was shooting inside for the song where people were not allowed. So this guy along with his family had to wait outside for sometime. Once the particular shot was completed, Actor Vijay had a quick lunch break. When he was called inside then, his heart started pumping as expected. He was going to meet the person who he had watched and celebrated all his life. 

In few minutes, the MAN had arrived. Yes.. He has finally seen him! Vijay told a “Hi” to him, shook hands with his family members, took photographs with them and sat on the Sofa where this guy was seated. The photographers took both formal and candid photos covering them both.

After the photo session, to everyone’s surprise said this guy, “I wanna talk with u ‘alone’ for few minutes Anna”. His family members and the people around him got shocked hearing this, but not Vijay. He immediately told a “Yes” and asked the other people to wait outside. Those 10 minutes of conversation with his HERO was the most memorable moment of this guy’s life till date, to be honest. During the interaction, at one point of time, this guy was slipping down from his Sofa, out of excitement. Vijay, by noting this, asked him, “Are u Ok?”. He, with a little frustration, told, “No Anna. I wanna make myself a little more comfortably seated in the Sofa”. “What should be done?” asked Vijay. “I need a little help to sit better Anna. Let me call my mom who is standing outside” said the guy. 

The moment he said that, Vijay himself stood up, helped the guy to sit better on the sofa and asked him “Are u comfortable now?”. His hero had touched him and helped him to be comfortable.. Wow! Those few seconds still seem like a dream to that guy. Vijay could have easily called people around for helping the guy but what he did at that time without even giving a second thought was something exceptional. That’s why he is VIJAY.

The Darling of the Masses patiently listened to all the child-like wishes and dreams of the guy. Though he was called several times by the people in the unit since the next shot was ready, he said “Wait” to them and graciously spent time with him which is something that one cannot expect from a celebrity of his range. Before finally leaving for the shoot, this was the conversation between them both..

Vijay: Ok.. All the best for all ur dreams.. Naan Poagattaa? (Can I leave?)

That Guy: No Anna.. Don’t go.

Vijay(with a smile): But Avunga Enna Kooppudraangalae.. (But they are calling me for the shoot right?)

That Guy(with a half heart): Ok na..

Vijay: Unga Paeru Enna Sonninga? (What’s ur name that​ u said?)

That Guy: Annamalai na..

Vijay: Annamalai.. Hmmm..

Yeah.. ‘That Guy’ is none other than me, Annamalai, an MBA Graduate from Coimbatore, the one who is writing this! It was a day that I could never forget till I inhale oxygen for the final time. The sweetness, friendliness and calmness of Thalapathy was totally unexpected from my side and it had proved​ me that my hero​ is definitely not someone who would fit into the fake perceptions of people with regard to the big stars. He is VIJAY, an Unique Caring Personality! 

Anna.. Am extremely happy to share the golden experience that I had while meeting u.. I would consider myself really happy and lucky if I could meet u once again in my life.. A Very Very Happy Birthday to u.. Let only Success and Smile be yours. Keep inspiring us by being who you are right now. LOVE U FOREVER!

With Love,


CT2017 Loss: A Lesson for the Indian Players or Fans?

Its an obvious fact that Cricket is a game where u cannot win every game, though u r a champion side. The Indians were the favourites to win the Champions Trophy right from the beginning of the tournament and the world knows how deep Cricket is rooted into the minds of the Indian people. 

India was tremendous asusual to reach the finals of the tournament after beating the likes of Pakistan and Bangladesh. We cannot refuse to accept the fact that there were some changes meant to be done in the team and also on the mindset of the players especially during the finals. Lack of a 5th bowler costed us the trophy itself and some forceful additions like Kedar Jadhav is debatable.

On the other hand, one cannot avoid getting a feel whether the Indian fans were a little overconfident in this series. There is nothing wrong in wishing our country to achieve success in every event they participate. But this series has seen a lot of trolls and hatred from Indian fans (even from some retired players) over other nations since we were considered unbeatable. Fan fights and online wars happen during every big clash but this time the fans went a little overboard in underestimating the oppositions, thanks to the terrific form of the Indian Team. Though people are aware that only positivity can take any team home, the growth of the social media makes things like this inevitable. 

It is time for both the Indian Players and Fans to realign their mindsets to achieve more unimaginable tasks in the future without showing hatred towards other teams. After all, Cricket is a Gentleman’s​ Game!

Is the DMK moving on the right track?

There is no detailing needed to the proceedings of the current TN Politics. After the demise of the Late Chief Minister J.Jayalalithaa, the AIADMK has been running an unstable government that exists(?) only for the sake of it. 

DMK, the party that is obviously expected to reap the benefits of this, is working day in and day out to put an end to this government which is not connected to the minds of the people. Adding to its intentions, the recent video proof released by The Times Now Channel (naming it the Biggest Expose of the Decade) with regard to the horse trading done by OPS and Sasikala Camps to pull MLAs to their sides, is making waves for the past one week in the Social Media with the hashtag “MLAsForSale”. The DMK finds this video to be the trump card for dissolving this government. 

MK Stalin, the Working President of the DMK, is very keen on bringing in fresh election for the Tamilnadu State Assembly and attain the throne after 6 long years. He has raised his voice in the Assembly regarding the horse trading issue where he was denied permission by the Speaker to talk about it. He has already moved to the court for this issue even before getting the video evidence. He has met the Governor (in-charge) of Tamilnadu Mr.Vidyasagar Rao, submitted the video proof and has requested him to take immediate action against this government. 

As a common viewer, one has to say that the DMK and its Working President are indeed making the right moves within the frameworks provided by the Constitution to bring a CHANGE in TN Politics!


தன்னை மறந்து உயரப் பறந்து..

விண்ணை நினைந்து மண்ணை அடைவான்.

பேனா எடுத்தால் ஞானி என்ற இறுமாப்பு!

திடீரென எழுதுகோல் எரிமலையாய் வெடிக்கும்..

அடுத்த நிமிடம் குழந்தையின் அழகு பாடும்.

இலக்கணங்களை உருவாக்கிப் பின் அவனே உடைப்பான்..

இவனுக்கு வருமானம் பெரிதாய்க் கிடையாது..

மொழியை மணந்தவனுக்கு வருமானம் பெரிதும் கிடையாது!

ஒவ்வொரு மொழியும் முதலில் தழுவுவது இவனை..

அக்காதலுக்காக எதையும் செய்யத் துணிந்தவனும் இவனே!

அம்மொழி இவனுக்களித்த மிகப்பெரும் பரிசுதானென்ன?

‘கவிஞன்’ என்ற அந்த ஒற்றைச்சொல் தான்!​


இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதே உறுதியில்லை..​

ஆனாலும் கோடிக்கணக்கில் பக்தர்கள்.. அதிசயம் தான்!

உலகின் வியத்தகு விஷயங்களில் முதலிடம் இவருக்கு.

படைத்தவன் என்கிறார்கள் பலவும் கற்றவர்கள்..

அப்படியெனில் படைத்ததே அவனின் முதற்குற்றம்!

படைக்காமல் விட்டிருந்தால் பஞ்சமேது பசியேது?

உணர்வளிக்காமல் விட்டிருந்தால் இதயங்களுக்கு ஏமாற்றமேது?

நன்றிகளை விட குட்டுக்களே இவரதிகம் பெற்றது!

அனைத்தையும் வாங்கிக் கொள்வார்.. தாங்கிக் கொள்வார்.

ஆனாலும் திருந்தியதாய்த் தெரியவில்லை.

பெற்ற நன்மைகளுக்காக வாழ்த்தினாயா என்றால்…

இல்லை! 90 சதவிகிதத்துக்காக எழுதுபவன் நான்.

இளையதளபதி விஜய்- ரசிகனின் பார்வையில்!


விஜய்- பல கோடி இதயங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு உருவம். வெறும் சினிமா நடிகன் தானே என்றால், ஆம்! சினிமா நடிகன் தான். அப்படிப் பார்த்தால் அனைவருமே ‘சாதாரண’ மனிதர்கள் தான் என்பது என் பதிலாக இருக்கும். ஒரு இளைஞர் தான் முன்னுக்கு வரும் வரை அனைவரையும் அதிகமாய் மதிப்பது, வியக்க வைக்கும் அளவுக்குத் தன்னடக்கம் காட்டுவது, எல்லோரையும் ஒன்றாக மதிப்பது, இதெல்லாம் தான் இன்றைய யதார்த்தம். ஆனால் மக்கள் செல்வாக்கில் உச்சியை அடைந்த பிறகும் ஒரு மனிதனால் எல்லோரையும் ‘சமமாக’ நினைத்து, எல்லோருக்கும் நேரம் ஒதுக்க முடிகிறதென்றால் அவர் தான் விஜய்!

அவர் எவ்வளவு வெற்றிப் படங்கள் கொடுத்துள்ளார், வசூலில் எவ்வளவு சாதனைகள் படைத்துள்ளார் என்பதெல்லாம் புதிதாகச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. ஒரு அசாத்திய வேகம் கொண்ட நடிகனாகவும் அமைதியே வடிவமான மனிதனாகவும் தான் இதுவரை விஜய் தன்னை வெளி உலகத்துக்குக் காட்டிக்கொண்டது. தான் எப்படிப்பட்ட இதயம் கொண்டவர் என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட அவர் விரும்பியதே இல்லை, நிஜமாகவே நல்ல மனிதர்களாக வாழ்பவர்கள் அதை விரும்பவும் மாட்டார்கள்!

ரசிகனாக ஒருவனுக்கு விஜய்யை ஏன் பிடிக்கிறது? எனக்குத் தெரிந்து சினிமா நடிகராக இருக்கும் ஒருவர் ‘அண்ணா’ என்று பெரும்பான்மை ரசிகர்களால் அழைக்கப்படுவது இதுவே முதல்முறை. தன்னுடைய திரைப்படங்களில் பொழுதுபோக்குக் காட்சிகள் இருக்கலாம் ஆனால் மையக் கருத்து தன் ரசிகர்களைத் தவறான பாதையில் அழைத்துச் செல்வதாய் அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருப்பவர். தான் வேறு தன்னுடைய ரசிகர்கள் வேறு என்ற எண்ணம் அவருக்குத் தோன்றியதே இல்லை போலும். இல்லையென்றால் தனக்குப் பாலாபிஷேகமும் பேனர் அலங்காரங்களும் செய்யும் அவர்களுக்காகத் தன்னுடைய ஓய்வு நேரத்தில் பாதிக்கு மேல் ஒதுக்க வேண்டிய தேவை என்ன? இவர் வெளியில் வந்தாலும் வரவில்லை என்றாலும் ரசிகன் ஓயப்போவது இல்லை. அப்படி இருக்கையில் அவனுக்கும் உள்ளம் என்று ஒன்று உண்டு என இங்கு எவ்வளவு பேர் மதிக்கிறார்கள்? ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வருகிறது. ஒருமுறை விருது வழங்கும் விழா ஒன்றில் கலந்துகொண்டு விட்டு அவர் வீடு திரும்பும்போது மணி அதிகாலை 2. மறுநாள் தன்னுடைய ரசிகர் ஒருவரின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக முன்பு ஒத்துக்கொண்டபடி அவர் சென்றது அதிகாலை 6 மணிக்கு. என்ன அவசியம்? “நான் Tired ஆக இருக்கிறேன்” என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னால் அந்த ரசிகன் தன் திருமணத்தையே தள்ளி வைக்கும் அளவுக்கு உயரத்தில் இருக்கிறார். ஆனால் காதலுக்கு மரியாதை போல அவ்வளவு களைப்பிலும் ரசிகனுக்கு மரியாதை.. அவரால் மட்டுமே முடியும்!

அவரால் பலனடைந்தவர்கள் திரையுலகத்துக்குள்ளும் வெளியிலும் மிக அதிகம். ஆனால் தன்னால் தான் அவர்கள் பயனடைந்தார்கள் என்று சொல்லச் சொல்லி அவர்களை என்றைக்கும் வற்புறுத்தியது இல்லை. அவரது சினிமாக்களில் உறவுகளுக்கு ஒரு ஆத்மார்த்தமான இடம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும். நடிகன் என்று தனிமைப்பட்டுவிடக் கூடாது, மக்களோடு மக்களாய் இருக்க வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பம் அவருடைய ஒவ்வொரு அசைவிலும் வெளிப்படுவதை நீங்கள் கவனிக்கலாம். மறைந்த தனது தங்கை வித்யாவுக்கு பதிலாக இன்று எத்தனை ஆயிரம் தங்கைகள்.. தம்பிகள்.. உண்மையில் கொடுத்து வைத்தவர் விஜய். உதவிகள் பல செய்கிறார். எத்தனையோ குழந்தைகளைப் படிக்க வைக்கிறார். செய்தவைகளை ஒரு நாளும் சொல்லிக் காட்டியதில்லை. விஜய்யிடம் இருந்து அவருடைய ரசிகர்கள் கற்றுக்கொண்டது என்ன? நடிகனின் ரசிகர்கள் என்ற அடிப்படையில் அதிக அளவிலான நலத்திட்ட உதவிகள் செய்வதிலும் ரத்த தானம் செய்வதிலும் விஜய் ரசிகர்கள் முதலிடத்தில் இருக்கிறார்கள் என்கிறது ஒரு புள்ளிவிவரம். இப்போது புரிந்திருக்கும்!

எல்லாவற்றையும் விட அவர் சந்தித்திருக்கும், சந்தித்து வரும் சோதனைகள். ஒன்றா இரண்டா? திரையுலகம், அரசியல், பொறாமைப் புண்ணியவான்கள் என இவருக்கு எதிரிகள் இல்லாத இடமே இல்லை.. பல அமைப்புகள் இவரை எதிர்த்த பப்ளிசிட்டியில் தான் இன்று இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. சினிமாத் துறைக்கு எளிதாக வந்துவிட்டார் என்று எதிரிகள் தினமும் பாட்டாய்ப் படித்தாலும், இன்று அவர் சந்தித்து வரும் பிரச்சனைகள் வேறு ஒருவருக்கு வந்திருந்தால் எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் போட்டுவிட்டுத் தலைதெறிக்க ஓடியிருப்பார். துன்பங்கள் உச்ச நிலையில் இருக்கும்போது அத்தனையையும் மனதுக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டு வெளியில் ஒரு சிரிப்பு ஒன்று சிரிப்பார் பாருங்கள்.. எல்லா வயதுக்காரர்களும் வசியம் செய்தது போல் அவரிடம் மயங்கிக் கிடப்பதற்கு இது முக்கியக் காரணம். துயரங்களை ‘அமைதியாய்’ தாங்கி சிகரங்களைத் தொடுவதில்  நிச்சயம் இந்த மனிதர் ஒரு  Rolemodel தான்.

விஜய்யின் மிகப்பெரிய பலம், இவருக்கு ரசிகர்களாய் இருப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் இவரை அணுஅணுவாய் ரசித்து ரசிகரானவர்கள். அதனால் தான் நடிகன் என்பதைத் தாண்டி சகோதரனாய் உணர முடிகிறது அவர்களால். சுற்றி இருக்கும் யாரிடமும் கிடைக்காத ஒரு மகிழ்ச்சியும் ஆறுதலும் எங்கோ இருக்கும் ஒருவரின் முகத்தைப் பார்க்கும்போது கிடைக்கிறதென்றால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? அதைத் தான் விஜய் ரசிகர்கள் செய்கிறார்கள்!

இளைய தளபதியின் புன்னகைக்குப் பின்னால் பல லட்சம் உயிர்களின் நிம்மதி மறைந்திருக்கிறது. அது அவருக்கு என்றும் நிலைக்க வேண்டும்.. வாழ்வில் உயர அவரது ரசிகர்களும் அவர்போல உழைக்க வேண்டும்!

வாழ்த்துக்களுடனும் நன்றியுடனும்,


Vijay , Ilayathalapathy Vijay , Vijay Birthday , Superstar Vijay , Vijay Birthday Article , Vijay’s Humbleness , Vijay’s Simplicity ,  Vijay Fans , Ilayathalapathy Vijay Fans , June 22 , Welfare Activities of Vijay and Vijay Fans , Vijay Makkal Iyakkam

அரசியல் பேசும் இளைஞர்களின் கவனத்திற்கு!


“அரசியலா? அது ஒரு சாக்கடைப்பா” – இளைஞராக இருந்தாலே இந்த டயலாக்கைத் தவறாமல் பிரயோகிக்க வேண்டும் என்பது இப்போது  எழுதப்படாத விதியாகிவிட்டது. அப்படி என்ன கோபம் அரசியல் மீது என்று சத்தியமாக எனக்குப் புரியவில்லை. மக்களாட்சி என்பது மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒருவர் செய்யும் ஆட்சி என்பதுதானே தவிர இந்த வயதுக்காரர்கள் தான் செய்ய வேண்டும் என்று எந்தச் சட்டமும் இல்லை. இருப்பவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு நாளடைவில் இயல்பாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுவிட்டது தான் நாம் சந்தித்திருக்கும் மிக வேதனையான மாற்றம். ஏதாவது நல்லது நடக்க வேண்டும் என்று துடிக்கும் இளைஞர்கள் அதைப் பிறர்தான்  செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்களே தவிர தாங்கள் செய்ய முயல்வதில்லை. இது அவர்களின் இயலாமையா அல்லது ஆர்வமின்மையா என்பது கேள்விக்குறியே.

அரசியல் சாதாரண விஷயமல்ல என்பது மறுக்க முடியாத உண்மைதான். அந்தக் கடலில் நீந்த முயற்சி செய்து பல பெரிய மீன்களே காணாமல் போயிருக்கின்றன. அப்படி இருக்கையில் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்த பையனால் எப்படி இதில் வெல்ல முடியும், எப்படி நிற்கவாவது முடியும் என்ற கேள்வி என்னை சிந்திக்கத்தான் வைக்கிறது. நம்முடைய வாழ்க்கையையே எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன். நம்மாலும் நம் குடும்பச் சூழ்நிலையாலும் எதைச் செய்ய முடியுமோ அதை மட்டும் தான் நாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோமா என்றால் நிச்சயமாக இல்லை. எதிலுமே சில தடைகளையும் விதியின் விளையாட்டுகளையும் தாண்டிச் சென்று தான் நாம் தினம் தினம் ஜெயித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உடைக்கப்படுவதற்காக உருவாவது தான் தடை என்பது நமக்கு நன்றாகவே தெரியும். எவ்வளவோ போராட்டங்களை தைரியமாக எதிர்கொள்ளும் இளைஞர்கள் அரசியலையும் ஒரு கை பார்க்கலாமே என்பது என் கருத்து. பிள்ளைகள் வேறு ஏதாவது துறையில் நுழையும் கனவு வைத்திருந்தாலே எதிர்க்கும் பெற்றோர்கள் அரசியலில் நுழைய அனுமதிப்பார்களா என்றால் என்னிடம் பதில் இல்லை. தன் குடும்பம் தன் வீடு என்று மட்டும் இல்லாமல் இன்னும் கொஞ்சம் பெரிய மனதுடன் நாட்டையே தன் குடும்பமாய்க் கருதும் பக்குவம் அரசியலில் வேண்டும். நம்மை நம்பிப் பல பேரும் செலவழிக்கக் கையில் பணமும் இருந்தால் அது தானாக வந்துவிடும்.

இளைஞர்கள் அதிகமாய் அரசியலுக்குள் வர வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குத் தோன்றியதே நாட்டைத் திருத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் மட்டுமல்ல. இன்றைய இளம் ஆண்களும் பெண்களும் அரசியலைத் தரம் தாழ்ந்து விமர்சிப்பதைப் பார்த்துப் பார்த்து தான். பொதுவாகவே இளம் வயதில் தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற எண்ணம் எல்லோருக்கும் இருக்கும். அது இன்றைய இளைஞர்களுக்கு சற்று அதிகமாகவே இருக்கிறது. அதற்காக அரசியல்வாதிகள் செய்யும் தவறுகளை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு சும்மா இருக்க வேண்டுமா என்றால், இல்லை! நம்முடைய மனக்குமுறல்களை வெளிப்படுத்தவும் தவறு நடந்தால் எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்கவும் நமக்கு முழு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இதே நிலையில் இருப்பது? நாம் பயந்து ஒதுங்குகிறோம் என்று தெரிந்து தானே நம்மை அடிக்கிறார்கள்? ஏன் ஒரு மாற்றத்துக்காக நாமே களமிறங்கக் கூடாது என்பது தான் நான் முன்வைக்கும் பிரதானமான கேள்வி. என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் ஒரு தவறு நடக்கிறதென்றால் அதைச் சரி செய்யும் திறன் நமக்கு இருக்க வேண்டும், நாம் அதை விமர்சிக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் இதுதான் நம் விதி என்று அமைதியாகிவிட வேண்டும். எனக்கு வயது 23 தான். என் வயதுக்காரர்கள் மீதே இவ்வளவு கோப உணர்வு காட்டுகிறேனே என யோசிக்கிறீர்களா? அரசாங்கங்களை விமர்சிக்கும் இளைய ரத்தங்கள் ஆக்கப்பூர்வமான ஆலோசனைகளை வழங்குபவர்களாக இருந்தால் என்னை விட மகிழ்ச்சி அடைபவன் யாருமே இல்லை. ஆனால் இங்கு பெரும்பாலும் தங்களின் கேலி விளையாட்டுகளுக்கே அரசியலைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். நல்ல சிந்தனையுள்ள, உடலிலும் உள்ளத்திலும் வலிமை கொண்ட இளம் சிங்கங்கள் இந்தக் காட்டுக்குள் நுழைந்தால் சில காலத்துக்குள்ளாகவே சிங்கம்  தான் என்பதை நிரூபித்து விடலாம். அப்படிப்பட்ட சாமானிய சாணக்கியர்கள் அரசியலுக்கு வந்தால் அரசியல் எவ்வளவு தூய்மையாகும்? மேலேயே வர முடியாமல் துடிக்கும் அடிமட்ட ஏழையின் வயிறு எவ்வளவு அழகாய்க் குளிரும்? தவறு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும்போதே அயோக்கியனுக்கு எவ்வளவு பயம் வரும்? இதெல்லாம் நடக்க மாட்டேன் என்கிறதே என்ற அங்கலாய்ப்பின் எதிரொலி தான் இந்தக் கட்டுரையின் உரம்.

‘முதல்வன்’ பட அரங்கநாதன் நம்மைப் பார்த்து சவால் விடும்போது அதைத் துணிச்சலாக எதிர்கொண்டு ஜெயிக்கும் புகழேந்தியாக நாம் இருக்க வேண்டுமா இல்லை மற்றுமொரு மனிதனாக இவ்வுலகில் வாழ்ந்து யாருக்கும் பயனின்றி இறக்க வேண்டுமா?


Youth , Politics , Youngsters, Youth Power , Youngsters in Politics , Political growth , Political Challenge , Mudhalvan , Young Blood , Politics in Social media

உண்மைக் கல்வி வேண்டும்!


“பையன் நைட் கிளாஸ் முடிச்சுட்டு 5 மணிக்கு தான் வந்தான். இதோ 7 மணிக்குத் திரும்ப ஸ்கூலுக்குப் போயிடுவான்” – 10ஆம் வகுப்புப் படிக்கும் குழந்தைகளின் நிலை இது. எப்படியோ தொடங்கிய கல்வி முறை இன்று எப்படியோ ஆகிவிட்டது கால மாற்றத்தில். “மாணவர்களை அங்கேயே வைத்துக்கொண்டு என்ன தான் செய்கிறீர்கள்?” என்றால் “கல்வி கற்றுக்கொடுக்கிறோம்” என்கிறார்கள். எது கல்வி? குருகுலத்தில் ஒழுக்க நெறிமுறைகள் கற்று வாழ்வில் பக்குவம் அடைய வழிவகுத்தது ஆரம்ப காலக் கல்வி. ‘தேர்வு’ என்ற ஒன்று எப்போது வந்ததோ அப்போதே அடிவாங்கத் தொடங்கியது எம் இந்திய இளைஞனின் கனவுகள். பழையவைகளைக் கிளற வேண்டாம். இன்றைய நிலையைப் பார்ப்போம். பெற்றோர்கள் உழைக்கிறார்கள். கடுமையாக உழைக்கிறார்கள். தம் பிள்ளைகள் நன்றாகப் படித்துப் பெரிய ஆளாக வர வேண்டுமென உழைக்கிறார்கள். ஆனால் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு உண்மையில் என்ன அறிவு கற்றுக் கொடுக்கப்படுகிறது என்று ஒரு பெற்றோருக்காவது தெரியுமா? தெரிந்தும் அதை ஆதரிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஒரு உண்மையைச் சொல்லவேண்டும் என்றால், சென்ற தலைமுறையை விட இந்தத் தலைமுறை மாணவர்களுக்குத் தான் பொது அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஆசை நிறைய இருக்கிறது. வெளி உலகைத் தெரிந்துகொண்டு தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளும் ஆசை இருக்கிறது. ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக அவர்களின் கனவுகளுக்கு முழுவதுமாக முட்டுக்கட்டை போடுகிறது இன்றைய கல்விமுறை. மயான அமைதியில் ஒரு தேர்வு அறை. பயமுறுத்துவது போல் ஒரு ஆசிரியர் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருப்பார். கேள்விகள் அடங்கிய பேப்பர் ஒன்று கையில் தரப்படும். மனதுக்குள் பக் பக் என்ற சத்தம் கேட்கும். 3 மணி நேரம் அவகாசம் தரப்படும். இதை எல்லாம் கேட்டவுடன் ஏதோ மனிதன் அவனின் இறுதி ஊர்வலத்தில் பயணிப்பதுபோல் தோன்றும் உங்களுக்கு. சரிதான். உணர்வுகளையும் சுய அறிவையும் கட்டிப்போட்ட அந்த 3 மணி நேரத்தில் தான் அவனுடைய வாழ்வு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. “அறிவு கிடைத்து என்ன பயன்? வாழ்க்கைல செட்டில் ஆனாப் போதும். அதுக்கு இந்தக் கல்விதான் கரெக்ட்” என்று நீங்கள் கூறுபவரானால் கடவுள் தான் உங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

எதற்குமே ஒரு அர்த்தம் வைத்து வாழும் நாடு இந்தியா. அதனால் தான் குழந்தைகளும் பெற்றோரும் கூட மேலைநாடுகள் போல் தள்ளி வாழாமல் ஒன்றோடு ஒன்றாக வாழ்கிறோம் இங்கு. குழந்தைகளை ஆளாக்க வேண்டும் என்ற கடமை உணர்வுக்குக் காரணமும் அதுவே. அப்படி இருக்கையில், ஒன்றுமே கற்றுக்கொடுக்காத படிப்பு முறையை மட்டும் எப்படி ஆதரிப்பது? பால் முகம் மாறாத குழந்தையை பள்ளிக்குப் பொதி மூட்டை சுமந்து நடக்க வைக்கும் நிலைமையை என்னவென்று சொல்வது? தொட்டவைக்கெல்லாம் போராட்டம் செய்யும் நாட்டில் இந்தக் கல்வி அடிமைத்தனத்தை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்க ஒரு ஆள் இல்லை. “நாம் தான் படித்து முடித்துவிட்டோமே மற்றவர்கள் எப்படிப் போனால் நமக்கென்ன?” என்ற எண்ணம் கூட அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். “தனக்கு வந்தால் தான் தெரியும் தலைவலியும் வயிற்று வலியும்” என்பார்கள். உள்ளுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் வெளியில் இருந்து அறிவுரை கூறிக்கொண்டிருக்கும் பெரியவர்களுக்கு இது தெரிய வாய்ப்பில்லை. தப்பித் தவறி ஏதோ ஒரு குழந்தை இக்கல்வி முறையில் உள்ள இன்னல்களைப் பெற்றோரிடமோ ஆசிரியரிடமோ பகிர்ந்துகொண்டால் அக்குழந்தைக்கு படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாதது போல் சித்தரிக்கப்பட்டு ஒதுக்கி வைக்கப்படுகின்றது. மன உளைச்சல் அதற்கு தினசரி உணவாய் வழங்கப்படுகிறது.

“கண்ணை மட்டும் விட்ருங்க. வேற எங்க வேணும்னாலும் அடிங்க. என் பிள்ளை மார்க் வாங்குனாப் போதும்” என்று சொல்லும் பல ‘பாசமிகு’ பெற்றோரைப் பார்த்திருக்கிறேன். குழந்தைகள் எப்படி நீங்கள் படும் கஷ்டங்களைப் புரிந்து கொள்வதில்லையோ அதைப்போல அவர்களின் இந்தச் சுமையையும் நீங்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை என்பதே உண்மை. அதிவேகமான வாழ்க்கை உங்களிடம் நிதானமாக யோசிக்கும் தன்மையைப் பறித்துவிட்டது. “நாங்களும் இதே கல்வியைத் தானே படித்துவிட்டு வந்திருக்கிறோம்?” என நீங்கள் வினவலாம். அன்றைக்கெல்லாம் நீங்கள் தேர்ச்சி பெற்றாலே அது உலக சாதனையாய்க் கருதப்பட்டது. பாடங்களின் இன்றைய கடினத்தன்மைக்கும் அன்றைய தன்மைக்கும் மலையளவு வித்தியாசங்கள் உள்ளன. மாணவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் மன அழுத்தங்களும் அப்படியே. கல்வி என்றால் கற்றுக்கொள்வது என்ற நிலை வரவேண்டும். ஒரு இந்தியனின் மூளை 5 அமெரிக்க மூளைகளுக்குச் சமம். ஆனால் அவை அனைத்தும் ஆட்டு மூளைகளாகவே நடத்தப்பட்டு குழம்பு வைத்து உண்ணப்படுகின்றன. நம் நாட்டில் யார் என்ன அநியாயம் செய்தாலும் ஏதோ ஒரு தீய நோக்கத்துடன் தான் செய்வார்கள். ஆனால் நல்லது செய்கிறோம் என நினைத்துக்கொண்டு இவர்கள் செய்யும் முதல் அநியாயம் இந்தக் கல்வி முறைதான். இது மிக விரைவில் மாற்றி அமைக்கப்பட வேண்டும். பல சிந்தனையாளர்கள் உருவாவதை இந்த மனப்பாட முறை தடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அறிவை விரிவு செய்ய பள்ளிக்கூடத்தையும் கல்லூரியையும் பயன்படுத்தும் செயல்முறைக் கல்வி உருவாக்கப்பட்டு அமலாக்கப்பட வேண்டும். இன்று என்ன நடக்கிறது என்பதை மாணவனும் ஆசிரியரும் பகிர்ந்துகொண்டு நாட்டுக்கு நலம் புரியும் நிலை வரவேண்டும். நம் நாட்டின் பல பள்ளிகளில் சரளமாக ஆங்கிலம் பேசக் கற்றுத்தரப்படுகிறது. ஆனால் ஆங்கிலம் என்பது அறிவல்ல என்று நான் சொல்லி உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டியதில்லை.

அரசும் ஆசிரியர்களும் பெற்றோரும் சிந்திக்க வேண்டிய நேரமிது. பல நேரங்களில் சிந்திப்பதோடு மட்டுமே நிறுத்திக் கொள்கிறோம். ஒரு விஷயத்தை இங்கு பகிர்ந்துகொண்டால் ‘செயல்படவும்’ தொடங்கி விடுவோம் என்பது என் எண்ணம்:

இந்தியாவில் கடந்த 3 ஆண்டுகளில் இந்தக் கல்வி முறையும் தேர்வு முடிவுகளும் ஏற்படுத்திய மன உளைச்சல்களால் தற்கொலை செய்துகொண்ட மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 16000க்கும் மேல்.. நாளை அது உங்கள் குழந்தையாகவும் இருக்கலாம்!


Education , Children , Kids , Education System , Parents , Government , Exams , Mental Stress , Suicide , Knowledge

திகட்டாத உறவுகள்!


ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை இனிக்கும் உறவுகள் அதன் பின் கசந்து விடக் காரணம் என்ன? நீண்ட நாட்களாக என்னை உறுத்திக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது. அதிகமாக அதை நேரில் கண்டு கொண்டிருப்பதால் கூட இருக்கலாம். காதலுக்கு மட்டும் தான் நாளடைவில் இந்த மாற்றம் நிகழும் என்பார்கள். ஆனால் அனைத்து உறவுகளுக்குமே இவ்வாறு நடப்பது என்னை நிறைய யோசிக்க வைக்கிறது. ஏன் இவர்களால் உறவுகளை நீட்டிக்க முடிவதில்லை?

புதியதாய் எதையாவது கண்டுபிடித்து, புதிதாய்ப் பார்த்து, புதுமையாய் வாழ்வதே இன்றைய உலகுக்கு மிகவும் பிடித்த வாழ்க்கை. உறவுகள் என்றாலே ஆரம்பத்தில் தான் புதிது. நாட்கள் செல்லச் செல்லப் பழையதாகி விடும். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் உறவுகள் மட்டும் பழையது ஆகாமல் அவர்கள் மீது வைத்த அன்பின் அளவும் குறைந்து விடுவது தான். Its Boring, let me try someother என்று வீடியோ கேம்களுக்கு வேண்டுமானால் சொல்லலாம், வீட்டு உறவுகளுக்குச் சொல்லலாமோ? பணத்தை எதிர்பார்க்காமல் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருப்பது அன்பு மட்டும் தான். ஆனால் பணம் கொடுத்து வாங்கும் விஷயங்களுக்கு நாம் கொடுக்கும் மரியாதை இலவசமாக அன்பு செலுத்துபவர்களுக்குத் தரப்படுவதில்லை. மரியாதை என்பதை விட முக்கியத்துவம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். நம்மை மதிக்காதவர்கள் மீது தேடித் தேடிச் சென்று அன்பைப் பொழியும் நாம் நம் அருகில் இருப்பவர்களைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. தூரத்தில் இருந்தால் சர்க்கரை என்றும் அருகில் இருந்தால் மிளகாய் என்றும் நமக்கு நாமே தீர்மானித்துக் கொண்டோம். கூடவே இருப்பவர்களைக் கண்டால் ஏனோ பிடிக்காமல் போகிறது. அவர்கள் என்ன தவறு செய்தார்கள் என்ற கேள்விக்கும் பதிலில்லை. அதிகமான அன்பு இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையை உருவாக்கும் என்று நீங்கள் கேள்விப்பட்டதையும் இதையும் இணைத்துக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.

கணவன் மனைவிக்குள் தான் இந்த வேற்றுமையை நான் அதிகம் பார்த்திருக்கிறேன். திருமணம் ஆன புதிதில் அவர்களுக்குள் இருக்கும் அன்னியோன்னியத்தை விவரிக்க ரேஷன் கடையில் நிற்கும் க்யூவின் அளவுக்குக் கையை விரிக்க வேண்டும். காதல் மயக்கத்தில் அநியாயத்துக்குக் கற்பனைக் குதிரையை அவிழ்த்து விடுவர். எதிர்காலத்தைப் பற்றி மிகப் பெரிய எதிர்பார்ப்பு இருவருக்குள்ளும் ஏற்பட்டு விடும். “உன் முகத்தையே என் ஆயுளின் கடைசி நிமிடம் வரை பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும்” என்று பெருமையாக இருவரும் கூறிக்கொள்வர். இதெல்லாம் உண்மையிலேயே கடைசி வரை இருந்தால் வாழ்க்கை சொர்க்கமாக அல்லவா இருந்திருக்கும்! ஆனால் காலத்தின் கோலத்தில் மனிதரின் உண்மையான எதிர்பார்ப்புகள் மிகச் சிறியதாய் அமைந்துவிடுகின்றன. திருமணம் ஆகி 2 மாதங்கள் கழித்து அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் விதமே வேறு மாதிரி இருக்கிறது. மிக வேகமாக சலித்து விடுகிற உறவாகத் திருமண உறவு தான் இருக்கிறது. ஒரே முகத்தை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க இவர்களுக்கு ஏன் பிடிக்கவில்லை? தம்பதிகள் இருவரும் வாழ்க்கையை சுவாரசியமாக்கிக் கொள்ளாதது தான் காரணம். உடல் தேவைகள் முடிந்த பின்பு உள்ளத்துக்கான தேவை உருவாக வேண்டும். ஆனால் அதற்கு இடம் தராமல் ஒருவரை ஒருவர் ‘காதலிக்காமல்’ போவது தான் விரும்பத்தகாத விளைவுகளுக்குக் காரணம். கணவன் மனைவி என்றவுடன் ஏதோ ஜெயிலுக்குள் அடைத்தது போல் உணராமல் சின்னச் சின்னக் குறும்புகளும் விளையாட்டுக்களும் இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒருவர் பேசுவதை இன்னொருவர் ரசிக்க வேண்டும். மனதளவில் இருவரும் எப்போதும் இளைஞர்கள் போல் உணர வேண்டும். காமத்தைத் தாண்டியது இல்லற வாழ்வு. தாண்டினால் தான் அறுபதாம் கல்யாணம் எல்லாம். இல்லையெனில் 25லேயே விவாகரத்து செய்துவிட்டுப் போகலாம். எதற்கு மாறி மாறித் திட்டிக்கொண்டு வெறுப்பு காட்டிக்கொண்டு ஒரு வாழ்க்கை?

திருமணமான என் நண்பர் ஒருவரின் வீட்டில் அவரது தாய் தந்தையையும் அவர்களோடு ஒன்றாக வைத்து வாழ முடிவு செய்து அழைத்து வந்தார். தாத்தா பாட்டியைப் பார்த்த பேரன் பேத்திக்கு அவ்வளவு குஷி அப்போது. புதுப் பலகாரம் தானே இனிக்கும்? நாளாக நாளாக அவர்கள் மீது இருந்த அன்பும் மரியாதையும் அக்குழந்தைகளுக்குக் குறைந்து கொண்டே வந்தது. தினமும் பார்ப்பதாலோ என்னவோ அவர்கள் மீது ஒரு சலிப்புத் தட்டியது. மரியாதை இல்லாமல் கூட பேசத் தொடங்கினர். அவர்களை ஏதோ வேண்டாத ஒரு பொருள் போல பார்க்கத் தொடங்கினர். இதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு பெரியவர்களுக்கு மனம் வலித்தாலும்.. என்ன செய்வது? முதுமை காரணமாக வேறு வழி இல்லாமல் பொறுத்துக் கொண்டிருந்தனர். மாதம் ஒருமுறை பார்க்கும்போது குழந்தைகளுக்கு இருந்த பாசம் ஏன் இப்போது இல்லை என யோசித்த நண்பர், தன் தாய் தந்தைக்குத் தனியாக ஒரு வீடு பார்த்து, வேண்டிய வசதிகள் செய்து கொடுத்து, வேலைக்கு ஆளும் வைத்துக் கொடுத்தார். பெரியவர்களை அருகில் வைத்து அவமானப்படுத்துவதற்கு இது எவ்வளவோ மேல் என்று தான் எனக்கும் தோன்றியது.

அன்பு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையான மனிதன் எந்த ஒரு சக மனிதரையும் பழசு, புதுசு, இது நம்மை விட்டு எங்கும் போகாது, இதற்கு நாம் தான் கதி என்று எண்ணிவிடாமல் நம் அன்பையும் காதலையும் புதுப்பித்துக் காட்டிக்கொண்டே இருந்தால் யாருடைய உறவும் நமக்கு சலித்துப் போகாது!


Relationships , Love , Family , Affection , Boring Relationship , Grandparents , Husband and Wife , Human Values , New Generation